Παλιά, πολύ παλιά, αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση όταν ήθελαν να γνωρίσουν κάποιον. Μια ερώτηση που συμπεριλάμβανε μέσα της, τα πάντα. Ποιος ήταν, πού πήγαινε, από πού ερχόταν, ποιός ήταν ο σκοπός του.
Με τα χρόνια, σταματήσαμε να ρωτάμε και σταματήσαμε να δηλώνουμε. Σπάσαμε την ερώτηση σε μικρότερες: "Πώς σε λένε;", "Από πού είσαι;", "Τι δουλειά κάνεις;". Λες κι έχει μεγάλη σημασία αν τον λένε Αμπντούλ, είναι από το Αμπου Ντάμπι και χτίζει σπίτια για να ζει ή αν τον λένε Τζων, είναι από το Λονδίνο και δικηγορεί.
Σε καμία περίπτωση, δεν αναρωτιόμαστε -πια- για τον Σκοπό του Άλλου.
Ενίοτε δεν υπάρχει Σκοπός. Ακόμη κι όταν υπάρχει, τις περισσότερες φορές είναι τόσο μοχθηρός ή τιποτένιος, που δε λέγεται. Κι όμως, θα μπορούσαμε να καταλάβουμε τόσα πολλά για τον άλλον, μόνο από τον Σκοπό του.
Αυτομάτως, θα μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε τις πράξεις του, παρελθοντικές και μελλοντικές. Θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε, ακόμα και να προβλέψουμε, κάποιες από αυτές.
Κάνοντας και η ίδια στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση, μπερδεύομαι. Ποιος είναι ο Σκοπός μου; Κάτι τετριμμένο όπως το να βρω μια καλή δουλειά και να έχω μια καλή ζωή; Νομίζω αυτά είναι Στόχοι.
Μέσα μου ξέρω καλά. Σκοπός μου είναι να είμαι καλή επιρροή για το περιβάλλον μου. Για να "ανεβαίνω". Και μαζί μου να ανεβαίνουν κι άλλοι. Κι αν φτάσουν ψηλότερα, να με επηρεάζουν, για να ανέβω κι εγώ. Όχι ιεραρχικά ή ταξικά, εγωιστικά. Ιδανικά. Ετσι όπως μας πρέπει. Να εξελισσόμαστε. Να αλληλοβοηθιόμαστε. Να βελτιωνόμαστε. Να αλληλοαγαπιόμαστε.
Να γίνουμε Άνθρωποι ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ευχαριστούμε για το σχόλιό σου!