Το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, στο Star έδειχνε μια ταινία με την Barbie. Λέω "Γιατί όχι;". Με μεγάλη χαρά, βολεύομαι και στρώνομαι να δω την Πριγκίπισσα και την Ποπ Σταρ.
Κάποια στιγμή, διακόπτουν για το αναπόφευκτο διαφημιστικό διάλειμμα. Μακρύ, ομολογώ, νομίζω πάνω από 5 λεπτά. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός πως καθ'όλη τη διάρκεια, διαφήμιζαν παιχνίδια και μόνο παιχνίδια. Λογικό, θα μου πεις, αφού βρισκόμαστε πριν τα Χριστούγεννα.Παιχνίδια για όλα τα γούστα: Επιτραπέζια, κούκλες, ρομπότ, αμαξάκια.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και ξεκινούσαν οι διαφημίσεις, αντίστοιχα. "Μαμά, θα μου το πάρεις αυτό; - Ναι, παιδί μου. - Μαμά, θα μου πάρεις κι αυτό; - Ναι παιδί μου. - Μαμά κι αυτό; - Ναι παιδί μου". Φυσικά δεν μου τα αγόραζαν όλα οι γονείς μου ΑΛΛΑ πάντα κάτι μου αγόραζαν. Και εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη, σαν να μου τα είχαν αγοράσει όλα.
Σίγουρα, δεν λέω, ένα παιδί πρέπει να είναι ευτυχισμένο όλο τον χρόνο... όμως ειδικά τα Χριστούγεννα ένα παιδί πρέπει να είναι διπλάσια ευτυχισμένο. Όλη η γιορτή, όλο το κλίμα, είναι σχεδιασμένο και συνηγορεί, για να είναι ευτυχισμένο. Το δέντρο, οι δυο εβδομάδες διακοπές από το σχολείο, οι οικογενειακές μαζώξεις, το σπίτι που μοσχοβολά από τα φρέσκα γλυκά, οι ζεστές σοκολάτες... Είναι ευκαιρία οι μεγάλοι να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους και να νιώσει το παιδί πως ζει το δικό του παραμύθι.
Πάνω που είχα γλυκαθεί από τη θέρμη της νοσταλγίας, ήρθε η πραγματικότητα μου σφυντίλισε δυο απανωτά χαστουκάκια και με επανέφερε. Πού; Στο σήμερα, στο 2012, στο ποσοστό της ανεργίας, στα νέα μέτρα, στις απολύσεις, στις αυτοκτονίες, στη βία, στη φτώχεια.
Φέτος άραγε τι θα απαντήσουν οι γονείς στα παιδάκια τους όταν με τη σειρά τους θα ρωτάνε "Μαμά θα μου πάρεις αυτό;". Θα του πουν ψέματα; Θα του πουν την αλήθεια; Κι αν του πουν την αλήθεια, πώς θα τους την εξηγήσουν;
Ενώ, ήδη η δική μου γενιά νιώθει προδομένη και ότι πληρώνει αμαρτίες προγόνων, πώς θα εξηγήσεις στην επόμενη γενιά την καταστροφή που της κληροδοτείται;
Πώς θα εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας; Γιατί να πρέπει να εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας;
Αμέσως, ένιωσα δυσφορία. Όχι σαν αυτήν την καθημερινή που με κατακλύζει και με καταθλίβει. Όχι, ήταν διαφορετική. Πολλαπλή. Με μια αίσθηση ευθύνης. Πώς να εξηγήσεις και τι να εξηγήσεις όταν δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο "Γιατί;"... και Θεός οίδε πόσα "γιατί" έχουν αναπάντητα τα μικρά παιδιά.
Και αυτή θεωρώ πως είναι η υπέρτατη δυστυχία. Όταν μια αθώα ψυχή που μόλις αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του, ξεκινά από τα άσχημα και από τα μίζερα.
Στερούμε την αθωότητα, την κλέβουμε, την απαγορεύουμε και αυτό, ΟΧΙ, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το πράξουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας σφάλμα.
Κάποια στιγμή, διακόπτουν για το αναπόφευκτο διαφημιστικό διάλειμμα. Μακρύ, ομολογώ, νομίζω πάνω από 5 λεπτά. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός πως καθ'όλη τη διάρκεια, διαφήμιζαν παιχνίδια και μόνο παιχνίδια. Λογικό, θα μου πεις, αφού βρισκόμαστε πριν τα Χριστούγεννα.Παιχνίδια για όλα τα γούστα: Επιτραπέζια, κούκλες, ρομπότ, αμαξάκια.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και ξεκινούσαν οι διαφημίσεις, αντίστοιχα. "Μαμά, θα μου το πάρεις αυτό; - Ναι, παιδί μου. - Μαμά, θα μου πάρεις κι αυτό; - Ναι παιδί μου. - Μαμά κι αυτό; - Ναι παιδί μου". Φυσικά δεν μου τα αγόραζαν όλα οι γονείς μου ΑΛΛΑ πάντα κάτι μου αγόραζαν. Και εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη, σαν να μου τα είχαν αγοράσει όλα.
Σίγουρα, δεν λέω, ένα παιδί πρέπει να είναι ευτυχισμένο όλο τον χρόνο... όμως ειδικά τα Χριστούγεννα ένα παιδί πρέπει να είναι διπλάσια ευτυχισμένο. Όλη η γιορτή, όλο το κλίμα, είναι σχεδιασμένο και συνηγορεί, για να είναι ευτυχισμένο. Το δέντρο, οι δυο εβδομάδες διακοπές από το σχολείο, οι οικογενειακές μαζώξεις, το σπίτι που μοσχοβολά από τα φρέσκα γλυκά, οι ζεστές σοκολάτες... Είναι ευκαιρία οι μεγάλοι να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους και να νιώσει το παιδί πως ζει το δικό του παραμύθι.
Πάνω που είχα γλυκαθεί από τη θέρμη της νοσταλγίας, ήρθε η πραγματικότητα μου σφυντίλισε δυο απανωτά χαστουκάκια και με επανέφερε. Πού; Στο σήμερα, στο 2012, στο ποσοστό της ανεργίας, στα νέα μέτρα, στις απολύσεις, στις αυτοκτονίες, στη βία, στη φτώχεια.
Φέτος άραγε τι θα απαντήσουν οι γονείς στα παιδάκια τους όταν με τη σειρά τους θα ρωτάνε "Μαμά θα μου πάρεις αυτό;". Θα του πουν ψέματα; Θα του πουν την αλήθεια; Κι αν του πουν την αλήθεια, πώς θα τους την εξηγήσουν;
Ενώ, ήδη η δική μου γενιά νιώθει προδομένη και ότι πληρώνει αμαρτίες προγόνων, πώς θα εξηγήσεις στην επόμενη γενιά την καταστροφή που της κληροδοτείται;
Πώς θα εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας; Γιατί να πρέπει να εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας;
Αμέσως, ένιωσα δυσφορία. Όχι σαν αυτήν την καθημερινή που με κατακλύζει και με καταθλίβει. Όχι, ήταν διαφορετική. Πολλαπλή. Με μια αίσθηση ευθύνης. Πώς να εξηγήσεις και τι να εξηγήσεις όταν δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο "Γιατί;"... και Θεός οίδε πόσα "γιατί" έχουν αναπάντητα τα μικρά παιδιά.
Και αυτή θεωρώ πως είναι η υπέρτατη δυστυχία. Όταν μια αθώα ψυχή που μόλις αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του, ξεκινά από τα άσχημα και από τα μίζερα.
Στερούμε την αθωότητα, την κλέβουμε, την απαγορεύουμε και αυτό, ΟΧΙ, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το πράξουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας σφάλμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ευχαριστούμε για το σχόλιό σου!