Περιμένω...

Περιμένω, περιμένω, κι όλο περιμένω και μόνο περιμένω.

Συνειδητοποιώ πως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι σε μια κατάσταση αναμονής.

Μικρότερη περίμενα τον μπαμπά μου να γυρίσει από τη δουλειά, τη μαμά μου να σερβίρει το φαγητό (κοιλιόδουλη γαρ), τον παππού μου να με πάει βόλτα, τον θείο μου να μου φέρει Μίκυ Μάους, τη νονά μου να μου φέρει λαμπάδα.

Αργότερα σε αυτά προστέθηκαν κι άλλα. Περίμενα το κουδούνι να χτυπήσει για διάλειμμα, την αγαπημένη μου καθηγήτρια να μας διδάξει Αρχαία Ελληνικά, τα αποτελέσματα του διαγωνίσματος.

Επειτα, το μήνυμα που θα ερχόταν από το "πρόσωπο", τον πρώτο μου μισθό από την καλοκαιρινή μου δουλειά, το Σάββατο για να πάω στο κλάμπ, την Κυριακή για να πάω για καφέ, τα αποτελέσματα από τις Πανελλήνιες.

Υστερα, να πάω στη σχολή να μορφωθώ, να ξεκινήσω πρακτική να βρω δουλειά, να... να... να...

Κι όλα προστίθενται. Επί 28 χρόνια συσσωρεύονται μανιωδώς πράγρατα που περιμένω.

Εγώ κάνω ότι μπορώ και έπειτα πρέπει να περιμένω. Σαν ένα παιχνίδι σκάκι. Κουνάω τον ιππότη μου και περιμένω τον αντίπαλο, που στην προκειμένη είναι ένα ανορθόδοξο "Τα Πάντα" να μου επιστρέψουν την κίνηση.

Ρουφιάνα ζωή, κι όσο ανυπόμονη είμαι τόσο καθημερινά με διδάσκεις την αρετή της υπομονής. Την απαιτείς. Κι εγώ δεν μπορώ να μην στη δώσω, αδυνατώ να μην σε υπακούσω.

Στωικά, ακροβατώντας ανάμεσα στην μεμψιμοιρία και στο δυναμικό, προσπαθώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και να δημιουργήσω, να κατακτήσω αυτό το Κάτι.

Μα πώς να το κάνω αυτό; Με τόσα εμπόδια, τόσους παράγοντες. Κάθε φορά που απομακρύνω ένα, γεννιώνται δύο. Σαν την Λερναία Υδρα.

Μου αρέσει τόσο η Κίνηση. Την λαχταράω. Κι όμως έχω αναγκαστεί σε τέτοια φοβερή στασιμότητα.

Και το ρολόι μου δεν τρέχει πια. Δεν έχει δείκτες. 

Κι όμως δεν είναι έτσι...

  Πραγματικά ντρέπομαι.Δε θέλω να γίνω γραφική και να αναπολήσω το μακρινό παρελθόν και την ένδοξη ιστορία μας. Ούτε και να συγκινήσω με ιστορίες ανθρώπων που μοχθούν για να επιβιώσουν. 

    

     Αλλά ας δούμε καθαρά. Μας δόθηκε η ευκαιρία που καμία άλλη γενιά, μέχρι σήμερα, δεν είχε. Να μορφωθούμε, να μάθουμε ξένες γλώσσες, να καλλιεργήσουμε την κριτική μας ικανότητα μέσα από τον πλουραλισμό ενημέρωσης που μας προσφέρει απλόχερα το διαδίκτυο και τα Μ.Μ.Ε. 

  Δεν ξέρω αν ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά γύρω μου βλέπω νέους ανθρώπους με μυαλό, πνευματική καλλιέργεια, δημιουργικότητα, ιδέες, θέληση, όρεξη και πάθος για ζωή. Προσωπικά, αρνούμαι να πιστέψω ότι η Ελλάδα είναι οι 300 της Βουλής, ότι η Ελλάδα είναι το χρέος προς την Ευρώπη, ότι η Ελλάδα είναι ο φαντασμένος κόσμος των ανθρώπων της showbiz και ότι η νεολαία είναι μόνο παιδαρέλια που θέλουν περνάνε καλά.

   Έτσι το προέβαλαν. Μας έκαναν να πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, παρ'όλα τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα για "αλλαγές". Οι αλλαγές όμως δε λέγονται. Γίνονται.

   Κανείς δεν κέρδισε μεμψιμοιρώντας για τις τρέχουσες εξελίξεις, αλλά "παλεύοντας" για κάτι το οποίο δεν αγοράζεται: την αξιοπρέπεια. 

Ναι μεν... Αλλά!

       Μια ζωή γεμάτη αντιφατικότητες. Από ναι μεν... αλλά.  

     Αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά δε μπορώ να είμαι μαζί του (Αδιέξοδο: Μμμ... Α! Πρέπει να πονέσω, να ακούσω τραγούδια και να πιω). Δεν είμαι ευτυχισμένος με αυτόν τον άνθρωπο, αλλά μένω μαζί του (Τι θα κάνω μετά;). Δεν συμπαθώ και πολύ αυτό το άτομο, αλλά κάνουμε παρέα (Τι να κάνω μόνος μου;).  Δε μου αρέσει το facebook, αλλά είμαι χρήστης (Ε... Όλοι έχουνε, πρέπει να βλέπω, να παρακολουθώ!). Δε μου αρέσει η τηλεόραση αλλά βλέπω (Τόσες ώρες στο σπίτι, τι να κάνω;). Δε μου αρέσει η δουλειά μου, αλλά εξακολουθώ να την κάνω (Με τόση ανεργία, πάλι καλά). Δεν μου αρέσει η οικονομική κατάσταση στη χώρα μου, αλλά λέω ευχαριστώ  όταν μου δίνουν μισθό 500 ευρώ το μήνα με 10 ώρες δουλειάς (Κάτι είναι και αυτό). Δεν μου αρέσουν οι αδικίες, αλλά όταν είμαι μάρτυρας μιας δε μιλάω (Άσε τώρα, πού να μπλέξω;).Δεν μου αρέσει να υποβαθμίζουν τη χώρα μου, αλλά πρώτος λέω " Ελληνάρας τι περιμένεις;" (Εγώ είμαι άλλο!) Δεν μου αρέσουν τα ψέματα, αλλά για να γλιτώσω από μια δύσκολη θέση θα πω (Ε τα δικά μου ψέματα είναι "αθώα" ).

    Δεν μου αρέσει το τοπίο της ζωής μου (είτε αφορά το μικρόκοσμο μου είτε την ευρύτερη κοινωνία) αλλά το δέχομαι παθητικά χωρίς να αλλάξω ούτε καν μια πινελιά.

     Σα να έχουμε υπογράψει μια σύμβαση. Προσωρινή πάντα (έτσι λέμε από μέσα μας για παρηγοριά) αλλά ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού.

     Μήπως ήρθε η ώρα να σκίσουμε αυτό το "συμβόλαιο"; Πιστέψτε με δεν έχει νομικές κυρώσεις. 

Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

      Σήμερα 20 Νοεμβρίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού ας μην ξεχνάμε ότι ένας άνθρωπος δε γεννιέται αλλά γίνεται. Είναι στο χέρι όλων μας είτε ως γονείς, είτε ως εκπαιδευτικοί, είτε ως φίλοι, συγγενείς ή απλώς ως πολίτες να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο μέσα από τα παιδιά. Αυτά είναι το μέλλον. Αυτά θα γίνουν οι αυριανοί ηγέτες και πολίτες. 

    Ας τους δώσουμε αγάπη. Ας τους διδάξουμε, μέσα από τον παραδειγματισμό, αξίες. Ας τα αφήσουμε να ζήσουν την παιδική τους ηλικία όσο περισσότερο γίνεται και ας μη τους τη στερούμε τόσο πρόωρα και βίαια. 

       Ας γίνουμε παιδιά μαζί τους. Μόνο έτσι θα μας χαμογελάσει ο κόσμος ξανά.

Ευτυχία: Εύκολα την προφέρεις, δύσκολα την κατακτάς

       Πόσα βιβλία έχουν γραφτεί, πόσες ταινίες έχουν γυριστεί, πόσα άρθρα, πόσες συζητήσεις... Και όλα αυτά για την ευτυχία. Και τι χρειάζεται ένα άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Πιστεύω πώς ότι και να μας έρθει στο μυαλό αυτή τη στιγμή μάλλον θα είναι επιπόλαιο και ίσως όχι αρκετό εν τέλει.

      Από μικροί μεγαλωμένοι με παραμύθια που ποτέ κανένας δε μας είπε αν όντως έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Στη πορεία ενήλικες πια καλουπωμένοι σύμφωνα με το "πρότυπο". Ποιο πρότυπο; Αυτό που δεχόμαστε άκριτα χρόνια τώρα από την τηλεόραση. Ένα ωραίο σπίτι, μια επιτυχημένη δουλειά, ένας θυελλώδης κινηματογραφικός έρωτας, ένας επιτυχημένος γάμος και φυσικά σε όλες τις φάσεις της ζωής μας θαυμασμό από γνωστούς και μη. 

      Παράλληλα η γνώμη των γύρω μας. "Οι δικοί μας άνθρωποι". Που πιστεύουν ότι  αυτό σου ταιριάζει, ότι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος, ότι έτσι είναι το σωστό και εμμέσως ότι έτσι θα είσαι αποδεκτός. 

       Σε πόσα καλούπια έχουμε μπει; Πόσες δοκιμές έχουμε κάνει; Πόση πρόσκαιρη χαρά έχουμε ζήσει πνίγοντας τα αληθινά μας "θέλω" και τις ξεχωριστές μας ανάγκες; Πόσες φορές έχουμε κάνει πίσω γιατί έτσι έπρεπε, γιατί έτσι μου είπαν και θεώρησα ότι είναι το σωστό;

      Δεν μπορώ να ξέρω ούτε εγώ, φυσικά, το μυστικό της ευτυχίας. Πάντως ξέρω ότι ένα βήμα προς αυτήν το κάνεις όταν σπάσεις τη γυάλα προστασίας που μόνος σου έχεις μπει μέσα, όταν δε φοβάσαι να αγαπήσεις, να νιώσεις τον άλλον. Όταν εκφράζεσαι με σεβασμό και ειλικρίνεια στον απέναντι σου. Όταν χαίρεσαι με τη χαρά του συνανθρώπου σου. Όταν ξέρεις να λες συγγνώμη. Όταν είσαι ελεύθερος να αποφασίζεις για τη ζωή σου ακόμα και αν δεν πετύχει. Τουλάχιστον ξέρεις ότι το έκανες. Όταν έχεις αξίες ανώτερες των υλικών αγαθών και της ανώφελης ματαιοδοξίας. Όταν κοιτάς ψηλά και δε ντρέπεσαι για τις πράξεις σου. Όταν είσαι εσύ, με τις αδυναμίες και τα ελαττώματά σου. Όταν είσαι άνθρωπος με την όλη σημασία της λέξης.

        Όχι, δεν είναι παράλειψη που δεν έγραψα ότι ευτυχία είναι να σε αγαπούν. Απλά αν ο καθένας έκανε όλα τα παραπάνω ξεχωριστά και με δική του ευθύνη, η αμοιβαία αγάπη θα ήταν πιο εύκολο να έρθει και να διαρκέσει στο χρόνο και στις δυσκολίες. Εξάλλου αγάπη θέλουμε όλοι.

Γιατί αυτόν-ή;

   "Η ψυχανάλυση λέει ότι τα μάτια που μας σαγηνεύουν με τη μυστηριώδη γοητεία τους είναι τα μάτια που μας κοιτούσαν όταν ήμαστε μικρά παιδιά, τότε που δεν είχαμε ακόμα συνείδηση της ατομικής μας υπόστασης. Κάποιες κινήσεις είναι η ομορφιά που ψάχνουμε και συμπίπτουν με την επιθυμία μας που αφυπνίζεται από τον άλλον. Στην ερωτική διάσταση εκστασιαζόμαστε όχι από το πλάσμα που έχουμε απέναντι μας αλλά από τη σκέψη που το προκάλεσε..."

  Κάπως έτσι προσεγγίζει αυτό το "γιατί" της επιλογής μας ο Aldo Carotenuto. Μιας επιλογής που δεν επιλέξαμε. Μιας επιλογής πάνω από τις δυνάμεις μας και τις περισσότερες φορές αντίθετη με όσα πιστεύαμε και υπερασπιζόμασταν μέχρι τώρα. Παρ΄όλα αυτά μας κυριεύει, γίνεται το κέντρο του κόσμου μας και αποκτά μια παράξενη ικανότητα να εναλλάσσει τη χαρά και τη λύπη στους πιο ακραίους ρυθμούς.

  Ο έρωτας δεν ασχολείται με την ηλικία, το χαρακτήρα, τη μόρφωση, τις ασχολίες,τον τρόπο ζωής. Αλλά με τις βαθιά ανομολόγητες ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Ο σκληρός κριτής του χρόνου, πάντα παρών στην αρένα του έρωτα, θα γράψει τον δικό του επίλογο.

Θα μου πάρεις κι αυτό;

Το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, στο Star έδειχνε μια ταινία με την Barbie. Λέω "Γιατί όχι;". Με μεγάλη χαρά, βολεύομαι και στρώνομαι να δω την Πριγκίπισσα και την Ποπ Σταρ.

Κάποια στιγμή, διακόπτουν για το αναπόφευκτο διαφημιστικό διάλειμμα. Μακρύ, ομολογώ, νομίζω πάνω από 5 λεπτά. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός πως καθ'όλη τη διάρκεια, διαφήμιζαν παιχνίδια και μόνο παιχνίδια. Λογικό, θα μου πεις, αφού βρισκόμαστε πριν τα Χριστούγεννα.Παιχνίδια για όλα τα γούστα: Επιτραπέζια, κούκλες, ρομπότ, αμαξάκια.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και ξεκινούσαν οι διαφημίσεις, αντίστοιχα. "Μαμά, θα μου το πάρεις αυτό; - Ναι, παιδί μου. - Μαμά, θα μου πάρεις κι αυτό; - Ναι παιδί μου. - Μαμά κι αυτό; - Ναι παιδί μου". Φυσικά δεν μου τα αγόραζαν όλα οι γονείς μου ΑΛΛΑ πάντα κάτι μου αγόραζαν. Και εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη, σαν να μου τα είχαν αγοράσει όλα.

Σίγουρα, δεν λέω, ένα παιδί πρέπει να είναι ευτυχισμένο όλο τον χρόνο... όμως ειδικά τα Χριστούγεννα ένα παιδί πρέπει να είναι διπλάσια ευτυχισμένο. Όλη η γιορτή, όλο το κλίμα, είναι σχεδιασμένο και συνηγορεί, για να είναι ευτυχισμένο. Το δέντρο, οι δυο εβδομάδες διακοπές από το σχολείο, οι οικογενειακές μαζώξεις, το σπίτι που μοσχοβολά από τα φρέσκα γλυκά, οι ζεστές σοκολάτες... Είναι ευκαιρία οι μεγάλοι να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους και να νιώσει το παιδί πως ζει το δικό του παραμύθι.

Πάνω που είχα γλυκαθεί από τη θέρμη της νοσταλγίας, ήρθε η πραγματικότητα μου σφυντίλισε δυο απανωτά χαστουκάκια και με επανέφερε. Πού; Στο σήμερα, στο 2012, στο ποσοστό της ανεργίας, στα νέα μέτρα, στις απολύσεις, στις αυτοκτονίες, στη βία, στη φτώχεια.

Φέτος άραγε τι θα απαντήσουν οι γονείς στα παιδάκια τους όταν με τη σειρά τους θα ρωτάνε "Μαμά θα μου πάρεις αυτό;". Θα του πουν ψέματα; Θα του πουν την αλήθεια; Κι αν του πουν την αλήθεια, πώς θα τους την εξηγήσουν;

Ενώ, ήδη η δική μου γενιά νιώθει προδομένη και ότι πληρώνει αμαρτίες προγόνων, πώς θα εξηγήσεις στην επόμενη γενιά την καταστροφή που της κληροδοτείται;
Πώς θα εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας; Γιατί να πρέπει να εξηγήσεις σε ένα παιδί το concept της φτώχειας;

Αμέσως, ένιωσα δυσφορία. Όχι σαν αυτήν την καθημερινή που με κατακλύζει και με καταθλίβει. Όχι, ήταν διαφορετική. Πολλαπλή. Με μια αίσθηση ευθύνης. Πώς να εξηγήσεις και τι να εξηγήσεις όταν δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο "Γιατί;"... και Θεός οίδε πόσα "γιατί" έχουν αναπάντητα τα μικρά παιδιά.

Και αυτή θεωρώ πως είναι η υπέρτατη δυστυχία. Όταν μια αθώα ψυχή που μόλις αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του, ξεκινά από τα άσχημα και από τα μίζερα.

Στερούμε την αθωότητα, την κλέβουμε, την απαγορεύουμε και αυτό, ΟΧΙ, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το πράξουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας σφάλμα.