Ψάχνω

   Αλλάζουμε τόπους, πρόσωπα, καταστάσεις.. Σα να πληρώνουμε ένα τίμημα. Μια τιμωρία συνεχούς περιπλάνησης. Και όλα αυτά όχι για να βρούμε κάτι ή κάποιον. Αλλά για να βρούμε τον άγνωστο εαυτό μας. Όμως για γίνει αυτό έχουμε ανάγκη τους " άλλους".

   Μια κινητήρια δύναμη, ένα κίνητρο για να μπούμε σε ρυθμούς εγρήγορσης, δημιουργίας, βελτίωσης, δοτικότητας. Πόσο ατελείς είμαστε χωρίς τους άλλους... Πόσο ανάγκη τους έχουμε... 

      

     Και πάντα κάτι αναπολούμε, κάτι έχουμε, κάτι ψάχνουμε... 

    Αν με ρωτήσετε, προσωπικά, αν υπήρχε παράδεισος πώς θα ήταν, δε θα σας έλεγα για λιβάδια, λουλούδια και γάργαρα νερά αλλά μόνο ένα πράγμα. Παράδεισος θα ήταν το μέρος που δε θα ένιωθες απώλεια, φόβο και μοναξιά...