Περί Έρωτος θεωρία

Για τί αξίζει να ζεις; Για τί αξίζει να πεθαίνεις; Από τί είναι φτιαγμένη η ψυχή; Η απάντηση και στις τρεις ερωτήσεις κοινή. Ο έρωτας. Τουλάχιστον έτσι λέει o Δον Ζουάν. Αλλά... και πόσοι δεν καταπιάστηκαν με τον έρωτα. 

Η αγαπημένη μου εκδοχή είναι εκείνη του Πλάτωνα στο έργο του «Συμπόσιο» δια στόματος Αριστοφάνη.

Σύμφωνα με αυτήν, ο άνθρωπος αρχικά ήταν ένα πλάσμα που θύμιζε σιαμαία δίδυμα , με τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο κεφάλια που κοιτούσαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Τα πλάσματα αυτά ήταν τόσο ισχυρά και αυτόνομα που θεωρήθηκαν ως απειλή από τον Δία, ο οποίος έστειλε τους κεραυνούς του και τα διχοτόμησε κάθετα, φτιάχνοντας  έτσι την γνωστή ανθρώπινη μορφή. Από τότε ο καθένας τους αναζητάει  μόνος του το άλλο του μισό για να ξαναβρεί την χαμένη ολοκλήρωσή του.

Φοβερά ρομαντικό! Τι γίνεται όμως στο ενδιάμεσο; 

Κάποιοι (λίγοι) είναι πολύ τυχεροί και συναντούν μεμιάς το άλλο τους μισό και ζουν χαρούμενοι. Αλλοι παλεύουν χρόνια ολάκερα μέχρι να ολοκληρωθούν. Επίσης, υπάρχουν κι εκείνοι που δεν γνωρίζουν την ευτυχία καθώς δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Η ύπαρξή τους παραμένει ελλειπής.

Μα τι είναι προτιμότερο τελικά; Στις μέρες μας φαίνεται πως τείνουμε στην πολυγαμία. Πολλοί σύντροφοι, ο ένας μετά τον άλλον, σε ορισμένες περιπτώσεις και παράλληλα, για να αποκτηθεί η πολυπόθητη εμπειρία. Εμπειρία, όμως σχετική με τί; Με τις ερωτικές επιδόσεις στο κρεβάτι; Με την διαχείριση/ χειραγώγηση του συντρόφου; Για ποια εμπειρία μιλάμε;

Θεωρείται, πια, δεδομένο πως ο άνθρωπος από νεαρή ηλικία θα βγει στον ερωτικό στοίβο, για να γίνει πιότερο μάγκας. Όχι, πια δεν ζευγαρώνουμε νέοι. Μα πως είναι δυνατόν να κατασταλάξουμε σε έναν σύντροφο με την υπερπροσφορά που υπάρχει "εκεί έξω". Θα πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας, να συλλέξουμε εμπειρίες, να ξεσπάσουμε τα απωθημένα μας, για να "κατασταλάξουμε" αργότερα, για να μην μας τη βαρέσει και φρικάρουμε ξαφνικά.

Κι έτσι, σε ένα ταχύτατο ρούν, άνθρωποι μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας, σαν να είναι ξέφραγο αμπέλι. Και καθένας ξεχωριστά σου κλέβει ένα μικρό κομμάτι της Ψυχής σου. Της αγνής, καλόπιστης ψυχής. Και στην θέση της αφήνει μια μαύρη τρύπα, την "εμπειρία", που πλημμυρίζει αίφνις με πικρία, θυμό, απελπισία, ζήλεια, καχυποψία. Αρνητισμός που εντέλει σε πληγώνει. Αρνητισμός που μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο, καθώς είναι βέβαιο πως θα τα ανταποδώσεις κι εσύ κάποιαν στιγμή σε μια άλλη, αγνή ψυχή. Κι έτσι, όλη η ανθρωπότητα μπλεγμένη σε φαύλο κύκλο, στην προσπάθειά της να να ολοκληρωθεί σε Ενα, διασπάται και αλληλοτραυματίζεται. 

Ωσπου, κάποια στιγμή, πράγματι να σταθείς τυχερός και να βρεις το Αλλο σου Μισό. Ειδεμή, θα συνθηκολογήσεις. Θα υποχωρήσεις. Θα χαμηλώσεις τα στάνταρ σου. Διότι δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου. Εχεις ανάγκη από συντροφιά. Θα καθησυχάσεις τον εαυτό σου με κοινότυπα κλισέ: "Το μη χείρον, βέλτιστον". "Μονόφθαλμος στους αόμματους".

Ουαί! Μόλις συνειδητοποιήσεις πως προσπέρασες το άλλο σου μισό, γιατί ήσουν "μικρός", και πώς θα μπορούσες να "εγκλωβιστείς" σε μια σοβαρή σχέση κι ας ήσουν πλήρης μέσα σε αυτή. Οποίο δράμα!

Στην εποχή των αριθμών λοιπόν, κατηγορούμε εκείνον που δεν αποζητά την ποσότητα. Οικτίρουμε εκείνον που αντιλαμβάνεται νωρίς πως η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα. Γελάμε εις βάρος όσων έχουν πετύχει στον σκοπό τους και "ταιριάζουν" μονομεμιάς, έχοντας σώσει την ψυχή τους από αλλεπάλληλες μαύρες τρύπες, γλιτώνοντας χρόνο από άσκοπες περιπλανήσεις.  

Παρ'όλα αυτά, επιλέγουμε την πολυγαμία...