Περιμένω...

Περιμένω, περιμένω, κι όλο περιμένω και μόνο περιμένω.

Συνειδητοποιώ πως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι σε μια κατάσταση αναμονής.

Μικρότερη περίμενα τον μπαμπά μου να γυρίσει από τη δουλειά, τη μαμά μου να σερβίρει το φαγητό (κοιλιόδουλη γαρ), τον παππού μου να με πάει βόλτα, τον θείο μου να μου φέρει Μίκυ Μάους, τη νονά μου να μου φέρει λαμπάδα.

Αργότερα σε αυτά προστέθηκαν κι άλλα. Περίμενα το κουδούνι να χτυπήσει για διάλειμμα, την αγαπημένη μου καθηγήτρια να μας διδάξει Αρχαία Ελληνικά, τα αποτελέσματα του διαγωνίσματος.

Επειτα, το μήνυμα που θα ερχόταν από το "πρόσωπο", τον πρώτο μου μισθό από την καλοκαιρινή μου δουλειά, το Σάββατο για να πάω στο κλάμπ, την Κυριακή για να πάω για καφέ, τα αποτελέσματα από τις Πανελλήνιες.

Υστερα, να πάω στη σχολή να μορφωθώ, να ξεκινήσω πρακτική να βρω δουλειά, να... να... να...

Κι όλα προστίθενται. Επί 28 χρόνια συσσωρεύονται μανιωδώς πράγρατα που περιμένω.

Εγώ κάνω ότι μπορώ και έπειτα πρέπει να περιμένω. Σαν ένα παιχνίδι σκάκι. Κουνάω τον ιππότη μου και περιμένω τον αντίπαλο, που στην προκειμένη είναι ένα ανορθόδοξο "Τα Πάντα" να μου επιστρέψουν την κίνηση.

Ρουφιάνα ζωή, κι όσο ανυπόμονη είμαι τόσο καθημερινά με διδάσκεις την αρετή της υπομονής. Την απαιτείς. Κι εγώ δεν μπορώ να μην στη δώσω, αδυνατώ να μην σε υπακούσω.

Στωικά, ακροβατώντας ανάμεσα στην μεμψιμοιρία και στο δυναμικό, προσπαθώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και να δημιουργήσω, να κατακτήσω αυτό το Κάτι.

Μα πώς να το κάνω αυτό; Με τόσα εμπόδια, τόσους παράγοντες. Κάθε φορά που απομακρύνω ένα, γεννιώνται δύο. Σαν την Λερναία Υδρα.

Μου αρέσει τόσο η Κίνηση. Την λαχταράω. Κι όμως έχω αναγκαστεί σε τέτοια φοβερή στασιμότητα.

Και το ρολόι μου δεν τρέχει πια. Δεν έχει δείκτες.