Ναι μεν... Αλλά!

       Μια ζωή γεμάτη αντιφατικότητες. Από ναι μεν... αλλά.  

     Αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά δε μπορώ να είμαι μαζί του (Αδιέξοδο: Μμμ... Α! Πρέπει να πονέσω, να ακούσω τραγούδια και να πιω). Δεν είμαι ευτυχισμένος με αυτόν τον άνθρωπο, αλλά μένω μαζί του (Τι θα κάνω μετά;). Δεν συμπαθώ και πολύ αυτό το άτομο, αλλά κάνουμε παρέα (Τι να κάνω μόνος μου;).  Δε μου αρέσει το facebook, αλλά είμαι χρήστης (Ε... Όλοι έχουνε, πρέπει να βλέπω, να παρακολουθώ!). Δε μου αρέσει η τηλεόραση αλλά βλέπω (Τόσες ώρες στο σπίτι, τι να κάνω;). Δε μου αρέσει η δουλειά μου, αλλά εξακολουθώ να την κάνω (Με τόση ανεργία, πάλι καλά). Δεν μου αρέσει η οικονομική κατάσταση στη χώρα μου, αλλά λέω ευχαριστώ  όταν μου δίνουν μισθό 500 ευρώ το μήνα με 10 ώρες δουλειάς (Κάτι είναι και αυτό). Δεν μου αρέσουν οι αδικίες, αλλά όταν είμαι μάρτυρας μιας δε μιλάω (Άσε τώρα, πού να μπλέξω;).Δεν μου αρέσει να υποβαθμίζουν τη χώρα μου, αλλά πρώτος λέω " Ελληνάρας τι περιμένεις;" (Εγώ είμαι άλλο!) Δεν μου αρέσουν τα ψέματα, αλλά για να γλιτώσω από μια δύσκολη θέση θα πω (Ε τα δικά μου ψέματα είναι "αθώα" ).

    Δεν μου αρέσει το τοπίο της ζωής μου (είτε αφορά το μικρόκοσμο μου είτε την ευρύτερη κοινωνία) αλλά το δέχομαι παθητικά χωρίς να αλλάξω ούτε καν μια πινελιά.

     Σα να έχουμε υπογράψει μια σύμβαση. Προσωρινή πάντα (έτσι λέμε από μέσα μας για παρηγοριά) αλλά ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού.

     Μήπως ήρθε η ώρα να σκίσουμε αυτό το "συμβόλαιο"; Πιστέψτε με δεν έχει νομικές κυρώσεις.