"Η ψυχανάλυση λέει ότι τα μάτια που μας σαγηνεύουν με τη μυστηριώδη γοητεία τους είναι τα μάτια που μας κοιτούσαν όταν ήμαστε μικρά παιδιά, τότε που δεν είχαμε ακόμα συνείδηση της ατομικής μας υπόστασης. Κάποιες κινήσεις είναι η ομορφιά που ψάχνουμε και συμπίπτουν με την επιθυμία μας που αφυπνίζεται από τον άλλον. Στην ερωτική διάσταση εκστασιαζόμαστε όχι από το πλάσμα που έχουμε απέναντι μας αλλά από τη σκέψη που το προκάλεσε..."
Κάπως έτσι προσεγγίζει αυτό το "γιατί" της επιλογής μας ο Aldo Carotenuto. Μιας επιλογής που δεν επιλέξαμε. Μιας επιλογής πάνω από τις δυνάμεις μας και τις περισσότερες φορές αντίθετη με όσα πιστεύαμε και υπερασπιζόμασταν μέχρι τώρα. Παρ΄όλα αυτά μας κυριεύει, γίνεται το κέντρο του κόσμου μας και αποκτά μια παράξενη ικανότητα να εναλλάσσει τη χαρά και τη λύπη στους πιο ακραίους ρυθμούς.
Ο έρωτας δεν ασχολείται με την ηλικία, το χαρακτήρα, τη μόρφωση, τις ασχολίες,τον τρόπο ζωής. Αλλά με τις βαθιά ανομολόγητες ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Ο σκληρός κριτής του χρόνου, πάντα παρών στην αρένα του έρωτα, θα γράψει τον δικό του επίλογο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ευχαριστούμε για το σχόλιό σου!